تبلیغات
salam - دهکده عشق فراوانی بود

گناهی ندارم ولی قمست اینه که

                      چشمای کورم به راهت بشینه

 برای دل من واسه جسمه خستم

             منی که غرور رو تو چشمات شکستم

                 

از بس نوشتم و  پاک کردم ... خسته شدم !

از بس دروغ شنیدم و نامردی دیدم حالم گرفته شده !

از بس محبت دیدم و با ناباوری ، توخالی دیدمشون دلم شکسته !

توی دلم پر شده از یه دنیا حرف ، اما نمی تونم بگم .

یه عالم دیگه توی ذهنمه و واژه هایی از یه دنیای دیگه می نویسم .

مگه تفاوت بین درون و برون انسان چقده ؟

یعنی تا اینحد ذهن و روح آدما با حقیقت دنیای واقعی شون فاصله داره ؟

نمیدونم این جمله ها رو هم باید پاک کنم یا نه !

خیلی خسته ام ! از همه چی !

چرا با این همه زحمت ، هنوز هم اتفاق ها روتین میشه ؟

دلم گرفته !

یعنی میشه فردا یه روز تازه باشه ؟!

دلم میخواد پر بزنم و اونقدر توی آسمون اوج بگیرم که دیگه جاذبه هم نتونه برم گردونه .

اما بال کو ؟!

 چقدر سخته كه با التماس به آسمون نگاه كنی ولی حتی یه ستاره هم نبینی كه بهت امید بده

چقدر سخته كه گل وجودت رو پژمرده ببینی و نتونی كاری براش انجام بدی

چقدر سخته كه حس كنی اونقدر تنهایی كه برای تسكین دردت، باید دلت رو لای دو دستت حصار كنی

چقدر سخته كه حس كنی فاصله ها اونقدر زیاده كه حتی برای رسیدن، جرات قدم برداشتن نداشته باشی

چقدر سخته كه شمع خاطره های كسی رو كه تمنای وجودت هست رو بخوای با نفست خاموش كنی ولی جرات نفس كشیدن نداشته باشی

چقدر سخته كه پنجره ی آرزوهات جایی باز بشه كه تمام وجودت اونجاس ولی مجبور باشی اونو با چشمای بارونی ببندی و خودت بمونی و غم وغصه هات

چقدر سخته که آسمون چشمات رو بارونی حس كنی ولی به خاطر دینی كه به بارونش داری بخوای بگی....

بخوای بگی خداحافظ

چقدر سخته....

گاهی وقتا از روی تنهایی با خودم حرف میزنم! میگن این خصلت آدمای تنهاست!!

با خودم میگم مگه دنیا چقد جا داره كه بتونه اینهمه بهونه رو توش جا بده؟؟

آخه اینهمه دروغ، بی وفایی اینهمه دل شكستن اینهمه ...

با خودم میگم كار دنیا هم سخته ها!

یه دل گنده میخواد تا اینها رو ببینه و ساكت بمونه!

گاهی وقتادیدن و شنیدن بعضی چیزها و اینكه نتونی چیزی بگی و فریادت رو تو خودت بشكنی مصیبت بزرگیه.

نمی دونم چطور میشه كه میتونیم تحمل  كنیم شاید دنیا یادمون میده یا شایدم یه دریچه ای رو حس میكنیم كه داره یه نور خیلی كمی رو از خودش عبور میده و باعث می شه كه بتونیم.

و میدونم كه نه تنها من،همه تو زندگی شون اون نور رو لمس كردن.

هر وقت میرم تو حیاط خونه، به ستاره ها خیره میشم تنهاییشون رو میبینم. اینكه دور از هم تو یه جای تاریك دارن زندگی میكنن، ولی هیچ وقت نورشون رو از دست نمیدن و شكایتی هم ندارن. با خودم میگم هنر اینه كه با مشكلات زندگی كنی درست مثل ستاره ها.....

گوهر خود را هویدا کن

                  کمال این است و بس

                                 خویش را در خویش پیداکن

                                                    کمال این است و بس

چون بدست خویشتن

             بستی تو پای خویشتن

                                هم بدست خویشتن وا کن

                                                    کمال این است وبس

درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


صفحات جانبی


نظرسنجی

    نظر شما درباره این وبلاگ ؟





آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :